Namioty – rodzaje, jak wybierać? jak dbać?

fot. Katarzyna Nizinkiewicz

Nocleg w namiocie może mieć różne oblicza. Baza na kempingu pod skałami, baza w Himalajach, noclegi na trasie podczas trekkingu, nocleg awaryjny, gdy nie było miejsca w schronisku lub nie zdążyliśmy do niego… Za każdym razem śpimy w namiocie, ale w każdym z tych przypadków mamy inne potrzeby. Rozeznanie, jaki namiot najlepiej się sprawdzi w konkretnej sytuacji pomoże nam dokonać właściwego wyboru podczas przygotowań i zakupów sprzętu.

Podział namiotów
Ze względu na specyfikę użytkowania możemy je podzielić na kilka grup:
- Trekkingowe – muszą być kompaktowe i jak najlżejsze, ponieważ są przenoszone z miejsca na miejsce na plecach. Jednocześnie stanowić będą nasze schronienie przez wiele nocy, a więc powinny zapewniać pewien komfort.
- Lekkie – podkategoria trekkingowych, mają zredukowaną do minimum powierzchnię spania, wagę i wymiary po spakowaniu.
- Kempingowe – rozkładane na dłuższy czas postoju, zazwyczaj przewożone samochodem, nie muszą być lekkie. Na pierwszym planie stawiają komfort i dużą przestrzeń.
- Rodzinne – komfortowa odmiana namiotów kempingowych. Wieloosobowe, wysokość pozwalająca stanąć w pomieszczeniu, przezroczyste okna. Ceną jest spora waga.
- Wyprawowe – ciężkie i drogie, spełniające wygórowane wymagania stawiane np. przez himalajską zimę.

Rodzaje konstrukcji namiotów
O tym, jak się namiot rozbija, ile waży, ile miejsca pozostawia użytkownikowi decyduje przede wszystkim konstrukcja.
Igloo
Namioty kopułkowe (igloo) posiadają dwa krzyżujące się w szczycie maszty. Czasem dołącza do nich trzeci maszt przedsionka. Ich maksymalna pojemność to zazwyczaj 4 osoby. Największą zaletą jest samonośna konstrukcja. Są bardzo uniwersalne – można je rozbić na skale, piasku, śniegu czy żwirze. Nie ulegają naporowi wiatru w takim stopniu jak modele tunelowe, ale ich rozbicie przy silnym wietrze wymaga sporych umiejętności. Wadą jest słabe wykorzystanie powierzchni z powodu stosunkowo połogich ścianek i zazwyczaj niewielki przedsionek.
Tunelowe
W tym przypadku konstrukcję tworzą dwa do czterech równolegle ułożonych masztów. Ich długość może być zróżnicowana, aby uzyskać dobre wykorzystanie powierzchni i stabilność na wietrze. Rozmiar takich namiotów może być różnorodny – od lekkich jednoosobowych do wyprawowych wieloosobowych, z możliwością dołączania pomieszczeń. Ponieważ mają strome ścianki, zapewniają świetne wykorzystanie przestrzeni. Są stosunkowo łatwe do rozbicia, nawet podczas wiatru, jednak przy bocznym wietrze w dużym stopniu uginają się pod jego naporem. Wadą namiotów tunelowych jest konieczność napinania konstrukcji, co w skalistym lub zbyt miękkim podłożu może stanowić pewien problem.
Namioty typu geoda
Trzy do sześciu wielokrotnie krzyżujących się masztów nadaje namiotowi kształt zbliżony do półkuli. Wiele namiotów tego typu ma osobny maszt do napięcia przedsionka. To właśnie tego typu namioty stanowią bazy zimowych wypraw w góry wysokie. Największą zaletą geod jest stabilność nawet podczas huraganowych wiatrów. Konstrukcja jest samonośna, wykorzystanie powierzchni bardzo dobre, rozstawienie czasochłonne i niełatwe. Cena i waga odpowiednio wysokie.

Materiały
O wadze i innych parametrach wybranego przez nas namiotu decydują też użyte materiały. Większość oferowanych namiotów posiada namiot wewnętrzny i tropik. Tropik powinien być odporny na rozerwanie (nawet gdyby któryś z masztów złamał się i przebił tropik, nie powinien się on dalej pruć. Powinien mieć właściwości umożliwiające szybkie skraplanie się wody i być odporny na działanie promieniu UV. Namiot wewnętrzny powinien być przewiewny. Podłoga odporna na ścieranie i nieprzemakalna.
Tropik
Najczęściej stosowanymi materiałami są poliester i silikonowany poliamid. Ten pierwszy jest odporniejszy na działanie promieni UV, nie rozciąga się pod wpływem wilgoci. Ten drugi wykazuje mniejsze tendencje do prucia i snucia się w razie uszkodzenia materiału. Jest też nieco lżejszy. Ważnym parametrem tropiku jest jego nieprzemakalność. Według normy DIN minimalna wielkość to 1500 mm słupa wody. Zważywszy że jest to jednak tylko minimum, większość szanujących się producentów nie schodzi poniżej 2000 mm. Lepsze modele mają nawet po 5000 czy 10 000 mm. W bardziej zaawansowanych modelach pojawia się Gore-Tex lub inne membrany.
Namiot wewnętrzny
Szyty jest również z poliestru lub poliamidu, przy czym pomimo zabezpieczenia przed przenikaniem wilgoci do wewnątrz, materiał powinien być przewiewny.
Podłoga
W tym przypadku nie ma taryfy ulgowej. Podłoga jako najbardziej narażona na ścieranie, przebicie czy przemakanie musi być naprawdę trwała. Powinna być wykonana z jednego kawałka lekkiej tkaniny (również poliamid lub poliester) o wodoszczelności zgodnie z normą minimum 2000 mm. W praktyce szukajmy modeli o wodoszczelności ok. 5000 – 10 000 mm.
Szkielet
Do produkcji masztów namiotowych używa się włókna szklanego albo aluminium. Te pierwsze są tanie, ale mało trwałe. Właściwie nadają się tylko na umiarkowane warunki pogodowe. Aluminiowe są droższe, ale za to stabilniejsze, wytrzymalsze i lżejsze. Maszty aluminiowe odkształcą się raczej niż złamią.
Śledzie
Elementy mocujące w podłożu linki napinające oraz sam namiot, czyli popularnie zwane śledzie produkowane są ze stali albo aluminium. Te pierwsze są tanie, ciężkie i stabilne, te drugie lekkie i stabilne. Do twardego podłoża najlepsze są gwoździe z szeroką główką, w które łatwo uderzać. Do miękkiego podłoża lepiej nadadzą się śledzie o profilu U lub V. W zimie pożądane są specjalnie poszerzane modele do śniegu, ale równie dobrze można wykorzystać narty, kijki lub napełnione śniegiem woreczki.

Co najpierw – namiot wewnętrzny czy tropik?
Namioty produkowane są najczęściej według dwóch schematów konstrukcji – albo maszty znajdują się po zewnętrznej stronie namiotu wewnętrznego albo po wewnętrznej lub zewnętrznej stronie tropiku. To determinuje, który element rozkładamy najpierw.
Najpierw namiot wewnętrzny – tropik narzuca się na szkielet i napina:
zalety
- przy ładnej pogodzie można tropik zdjąć lub wcale go nie zakładać, jeśli w nocy zacznie padać, można go bardzo szybko nałożyć
- możliwość osobnego spakowania suchego namiotu wewnętrznego i mokrego tropiku
wady
- rozbijanie i składanie jest żmudne
- zła cyrkulacja powietrza między powłokami (ograniczona przez rękawy na maszty)
Najpierw tropik – namiot wewnętrzny podwieszony jest zazwyczaj przy pomocy kołeczków:
zalety:
- szybkie rozbijanie i składanie
- dobra cyrkulacja powietrza między warstwami namiotu
- możliwość powiększenia miejsca do gotowania w przedsionku przez częściowe odczepienie sypialni od masztów
wady:
- spakowanie mokrego tropiku zmoczy również namiot wewnętrzny. Możemy go co prawda odpiąć, ale wówczas następne rozbijanie będzie znacznie żmudniejsze
- rękawy na maszty po zewnętrznej stronie tropiku działają na wietrze jak żagle.

Strony: 1 2